گاهی میرم سر کلاس بچه های معماری میشینم،یه درخت میکشم،یه سری کاغذ دیواری نگاه میکنم،از حجم هایی حرف میزنند که اصلا ازشون سر در نمیارم و کلاسشون که برام کسل کننده میشه میام بیرون میرم یه دوری میزنم...هیچوقت هم بچه های معماری یا عکاسی یا هر رشته ی دیگه رو به کلاسامون دعوت نمیکنم...همون قدری که برای من سانتریفیوژ یه نمونه ی خونی میتونه جذاب باشه قطعا برای اونا کسل کننده خواهد بود اما مهم تهشه که من با پررویی بسیار میون جمع اون مهندسان آینده میشینم و در رابطه با کاراشون اظهار فضل مینمایم...گاهی اوقات ایراد هم میگیرم و گاهی هم تایید میکنم....کارام گاهی اوقات خودمم به خنده میندازه....سر کلاس بچه های کامپیوتر هم میرم و به ارائه ی اونا در رابطه با ویروس 2012 گوش میدم...تهش هم سر در نمیارم اما فضولیه دیگه میرم....کلاسای هر رشته یی با هم متفاوته،فضاش،آدماش،استاداش،تیپ دانشجوهاش...این تفاوت ها رو دوست دارم....کلا تفاوت خوبه هنوز دوستی که ادبیات بخونه یافت نشده وگرنه پایه ثابت کلاس اونا هم میشم....فکر میکنم باید خیلی مفرح باشه...آخ جون

نوشته شده در پنجشنبه پانزدهم دی 1390ساعت 22:1 توسط ریاکار| |